آیا این مطلب که کسی که زیارت عاشورا بخواند، ثواب زوار امام حسین را دارد و امام حسین برای او دعا می‌کند و دعای فرد خواننده مستجاب است، صحیح و مستند است؟ هر روز زیارت عاشورا می‌خوانم، ولی لطفا به سوالم پاسخ دهید تا بیشتر ترغیب شوم.

پیش از این، مکرر اشاره شد که “زیارت عاشورا”، نه تنها یک وِرد لفظی نیست، بلکه یک دانشگاه کامل در تولا و تبرا (هدف شناسی، برنامه‌شناسی، دوست شناسی، دشمن شناسی، حضور و عمل به هنگام) می‌باشد.

پاسخگویی به سؤالات و شبهات (ایکس – شبهه): البته که صحیح و مستند است و احادیث و روایاتی بسیاری در این‌باره بیان شده است؛ اما با کمی تأمل و تفکر نیز حقیقت امر روشن می‌شود. بالاخره کسی که “زیارت” می‌خواند، یعنی زایر است. کسی که سلام می‌دهد، یعنی خود را مقابل آن که به او سلام می‌دهد، می‌داند و می‌بیند؛ و البته خداوند متعال، اهل عصمت علیهم‌السلام و اولیاء الله، اجر کسی را ضایع نمی‌کنند؛ چون مصداق ناشکری و ظلم می‌شود که از ساحت مقدس آنان بیرون است.

« إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ إِنَّا لَا نُضِیعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا » (الکهف، ۳۰)

ترجمه: کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌اند [بدانند که] ما پاداش کسى را که نیکوکارى کرده است تباه نمى‌کنیم.

نکات بسیار مهم:

الف – از یک سو می‌دانیم که ابتدای به سلام مستحب است و پاسخ آن واجب و البته توصیه شده که پاسخ به وجه نیکوتر باشد. از سوی دیگر می‌دانیم که اهل عصمت علیهم السلام، اولیاء الله، حجج الهی، خلیفه الله و انسان‌های کامل می‌باشند؛ بنابراین کسی نمی‌تواند در حُسن، نیکویی و کمال، از آنان سبقت بگیرد.

پس، به هنگام سلام دادن (زیارت)، چنین نیست که زایر عمل مستحب را انجام دهد و آنها مجبور به انجام واجب گردند؛ بلکه هر گاه سلام می‌دهیم، باید به خود متذکر شویم که اول آنها سلام داده‌اند و بعد ما پاسخ می‌دهیم. و هنگام دعا کردن برای آنها (مثل دعا برای تعجیل ظهور)، گمان نکنیم که ما پیشی گرفته و آنان را دعا می‌کنیم؛ بلکه دعای آنها برای ما [حتی برای کسانی که توجه ندارند] به مراتب بیشتر و صادق است، چه رسد برای کسانی که شاکرند و متقابلاً دعا می‌کنند. دقت کنیم که اهل عصمت علیهم السلام، بدهکار به کسی نمی‌مانند.

  • – هیچ تردید نکنیم که عالم محضر خداست و بالتبع محضر اولیای خداوند سبحان است و طبق آیه‌ی قرآن کریم، آنها شاهد ما و اعمال‌مان هستند؛ لذا همیشه ابتدا نمودن و نظر لطف از آنهاست، ما نیز گاهی شاکریم و گاهی کافر (به معنای پوشاندن و ضایع نمودن نعمت).

« وَقُلِ اعْمَلُوا فَسَیَرَى اللَّهُ عَمَلَکُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ وَسَتُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَهِ فَیُنَبِّئُکُمْ بِمَا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ » (التوبه، ۱۰۵)

ترجمه: و بگو [هر کارى مى‏ خواهید] بکنید که به زودى خدا و پیامبر او و مؤمنان در کردار شما خواهند نگریست و به زودى به سوى داناى نهان و آشکار بازگردانیده مى ‏شوید پس ما را به آنچه انجام مى‏ دادید آگاه خواهد کرد.

  • – خداوند متعال در قرآن کریم فرمود که نه تنها تمامی اعمال ما را، بلکه آثار آن اعمال تا قیامت را نزد “امام مبین” – امام حق هر عصری – جمع (احصاء) می‌کند؛ پس تمامی اعمال ما به آنها عرضه می‌شود، چنان که در سوره قدر نیز به همین معنا تصریح شده است.

« إِنَّا نَحْنُ نُحْیِی الْمَوْتَى وَنَکْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَکُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ » (یس، ۱۲)

ترجمه: آرى ماییم که مردگان را زنده مى‏‌سازیم و آنچه را از پیش فرستاده‏‌اند با آثار آن [اعمال‌] درج مى‌کنیم و هر چیزى را نزد امام روشن برشمرده‌ایم.

ب – پس، ایشان متوجه زایر خود [از دور یا نزدیک] هستند. چنان که در زیارت حرم شریف امام رضا علیه السلام عرض می‌کنیم:

« اَشْهَدُ اَنَّکَ تَشْهَدُ مَقامی وَ تَسْمَعُ کَلامِی وَ تَرُّدُ سَلامی »

ترجمه: من گواهی می‌دهم (می‌دانم، یقین دارم، تصدیق می‌کنم) که شما مرا و جایگاهم را می‌بینید (که البته شهود برتر از دیدن است)؛ و صدای مرا می‌شنوید و سلام مرا پاسخ می‌دهید.

ج – دقت کنیم که تلاوت قرآن کریم، اقامه‌ی نوافل (نمازهای مستحبی)، خواندن زیارت و دعاهایی چون توسل، استمرار به ذکر “لا إله الاّ الله” و “صلوات” و یا ذکر یونسیه علیه السلام … و بالاخره هر نوع ارتباط و اتصالی (صلاه، صلوات، صله ارحام)، نه تنها خوب و مؤثر است، بلکه لازم و ضروری است و اگر این ارتباط و اتصال قطع و یا سست شود، منجر به انحطاط می‌گردد؛ اما نکته‌ی مهم این است که اسلام عزیز، ضمن آن که دین محبت، عاطفه و مودت است، دین علم، عقل و حکمت نیز می‌باشد.

بنابراین، نباید گمان نمود که اینها یک سری اوراد لفظی هستند و هر کسی که این اوراد را صرفاً به صورت لفظی خواند، بهره‌ی انسان عاقل، متفکر، بصیر و مدبر را می‌برد! لذا میزان اثر، بستگی به میزان توجه، خلوص، تأمل، تفکر، تعمق و بالاخره فهم، پذیرش، ایمان و عمل دارد. وگرنه چنان که فرمود، همین قرآن کریم نیز سبب فزونی خسران ظالمین می‌گردد.

دانشگاه زیارت عاشورا:

پیش از این، مکرر اشاره شد که “زیارت عاشورا”، نه تنها یک وِرد لفظی نیست، بلکه یک دانشگاه کامل در تولا و تبرا (هدف شناسی، برنامه‌شناسی، دوست شناسی، دشمن شناسی، حضور و عمل به هنگام) می‌باشد.

  • – اگر دقت کنیم، در زیارت عاشورا، هیچ سخنی از مقام، منزلت و مناقب حضرت سیدالشهداء علیه السلام نیامده است و بسیار متفاوت است با زیارت مطلقه‌ی ایشان و یا سایر ائمه علیهم السلام؛ بلکه سراسر اعلام مواضع شخص زایر، در مقابل امام حسین علیه السلام و آن هم در موقعیتی چون کربلا و عاشورا، در هر مکان و برهه‌ی زمانی می‌باشد. در زیارت عاشورا، سراسر از خودتان و مواضع‌تان می‌گویید، نه از ایشان و مناقب‌شان.
  • – در زیارت عاشورا، فراز به فراز، از نگرش، گرایش، بصیرت و مواضع خود می‌گویید؛ مانند سربازی که در مقابل فرمانده ایستاده و خود را معرفی می‌نماید تا به او مسئولیت دهند و متقابلاً درجه‌ای بالاتر اعطا نمایند، چنان که به ایشان عرض می‌کنید:

« فَأَسْأَلُ اللَّهَ الَّذِی أَکْرَمَ مَقَامَکَ وَ أَکْرَمَنِی (بِکَ) أَنْ یَرْزُقَنِی طَلَبَ ثَارِکَ مَعَ إِمَامٍ مَنْصُورٍ مِنْ أَهْلِ بَیْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ »

ترجمه: پس مى خواهم از آن خدائى که گرامى داشت مقام تو را و گرامى داشت مرا بخاطر تو؛ که روزیم گردانَد خونخواهى تو را در رکاب آن امام یارى شده از خاندان محمد صلى اللّه علیه و آله.

  • – در زیارت عاشورا، زایری که خود را در محضر ایشان و در روز عاشورا می‌بیند، اعلام می‌دارد که مواضع او در برابر دوست و دشمن (تولا و تبرا)، احساسی، هیجانی و دفعی نمی‌باشد، بلکه با عقلانیت، تفکر، تأمل، تدبر، بصیرت، شناخت و باور است، لذا چه در بُعد نظری و چه عملی، تا روز قیامت همین مواضع را دارد:

« یا اَباعَبْدِاللَّهِ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَکُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَکُمْ اِلى یَوْمِ الْقِیامَهِ »

ترجمه: اى اباعبداللّه! من در صلحم با کسى که با شما در صلح است و در جنگم با هر کس که با شما در جنگ است، تا روز قیامت.

  • – بنابراین، صواب (کار نیکو) و ثواب (پاداش) برای هر نماز، تلاوت قرآن کریم، ذکر، زیارت از دور یا نزدیک و …، به تناسب توجه، تعمق، تفکر، باور، خلوص و نیز تلاش برای “شدنی” متناسب با اذعان می‌باشد. زیارت و اعلام بهترین مواضع، نه تنها خوب، بلکه همیشه لازم است، اما می‌نگرند که آیا صدق هم دارد، یعنی چنین هستیم، یا دست کم سعی می‌کنیم که چنین شویم؟ و یا فقط یک الفاظی را می‌خوانیم؟!

اتفاق خاصی رخ نمی‌دهد:

بنابراین، کسی که در زیارت عاشورا یا هر موقف دیگری، در دعا برای خودش، از خداوند سبحان می‌خواهد که « اَللّهُمَّ اجْعَلْ مَحْیاىَ مَحْیا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَماتى مَماتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ –

خدایا زندگیم را زندگى محمد و آل محمد و مرگم را مرگ محمد و آل محمد قرار ده »، تلاش می‌کند تا در تمامی شئون زندگی‌اش، ایشان را الگو قرار دهد و سبک زندگی آنان را پیشه نماید، وگرنه اگر روزی ده بار زیارت عاشورا را با صد سلام و لعن بخواند، و هر روز چند سوره از قرآن کریم را تلاوت کند و شب‌ها نیز به نماز شب بایستد …؛ اما این اذکار و اوراد که تمام شد، برود دنبال زندگی خودش منهای اسلام، قرآن و اهل عصمت علیهم السلام، و تأسی کند به امامان [پیشوایان و الگوهای باطل) و …، اتفاق خاصی رخ نمی‌دهد؛ مگر این که این تکرار، از عادت بیرون بیاید و سبب توجه و تذکار او گردد.

تمام اسلام ذکر (یادآوری) است، پیامبر اکرم و اهل عصمت صلوات الله علیهم اجمعین، همه ذکر هستند – نام دیگر قرآن مجید، ذکر است – نماز ذکر است – و البته ادعیه و زیارات نیز ذکر هستند و “ذکر” برای زدودن غفلت و فراموشی، و توجه، بیداری، هوشیاری، بصیرت و راه‌یابی می‌باشد؛ پس اگر چنین اثری نداشته باشد، ذکر انجام نشده است:

« فَذَکِّرْ إِنْ نَفَعَتِ الذِّکْرَى * سَیَذَّکَّرُ مَنْ یَخْشَى » (الأعلی، ۹ و ۱۰)

ترجمه: پس پند ده (متذکر شو) اگر پند سود بخشد * به زودی (یا به سرعت) آن که خشیّت دارد، متذکر می‌گردد.

 

مشارکت و هم‌افزایی (سؤال به همراه نشانی لینک پاسخ، جهت ارسال به دوستان در فضای مجازی)

آیا این که هر کس زیارت عاشورا بخواند، ثواب زوار امام حسین را دارد و امام حسین برای او دعا می‌کند و صحیح و مستند است؟

برگرفته از سایت شبهه

http://www.x-shobhe.com/shobhe/8819.html

دیدگاه

لطفا دیدگاه خودتون رو بیان کنید: